Daar zat ik dan, tussen de sporttoestellen, in een grote gehorige zaal.
Afgelopen zaterdag mocht ik een workshop mindfulness verzorgen op een health festival, niet wetende dat die in een sporthal werd georganiseerd. De zaal was heel groot en de activiteiten in de ruimte ernaast waren erg hoorbaar.
Mijn eerste gedachten waren: oh nee… hoe kan ik hier nou een workshop geven?
Ik had de stoelen in een cirkel geplaatst, in de hoop toch iets van intimiteit en veiligheid te creëren. Na een korte aankomstmeditatie gaven sommige deelnemers aan dat ze last hadden van de geluiden.
Zo ervaarde ik het in eerste instantie ook. En ik voelde ook de neiging om naar een oplossing te zoeken, zodat het minder storend zou zijn. Hoe ik er voor kon zorgen dat het stiller werd…. Totdat ik me realiseerde dat dat niet het probleem was. Het waren niet de geluiden die me stoorden, maar mijn weerstand tegen de geluiden.
Dus toen heb ik de deelnemers (en mezelf :-)) uitgenodigd om de geluiden niet langer te zien als verstoring, maar als onderdeel van de meditatie. Wat gebeurt er als je het geluid hoort, zonder er een verhaal van te maken? Wat kun je opmerken in je lichaam wanneer je weerstand voelt tegen de geluiden… en wat wanneer je dat loslaat?
Dit is waar mindfulness ook over gaat.
Niet wachten tot het stil is.
Niet wachten op het perfecte moment.
Mindfulness nodigt je uit om te zijn met de dingen zoals ze zijn. Of dat nu geluid, onrust, fysieke ongemak of een druk hoofd is. Juist dáár ligt de oefening. Niet door omstandigheden uit te sluiten, maar door ze toe te laten. Geen verstoringen, maar objecten van aandacht .
Want misschien herken je dit wel. Dat je denkt: ik wil wel beginnen met mindfulness, maar nu is het te druk. Ik wacht liever nog even tot het wat rustiger is. Maar wanneer is dat dan? En wat als dit moment — precies zoals het is — al goed genoeg is? Wat als de omstandigheden helemaal niet ideaal hoeven te zijn om te beginnen?
Begin maart start ik weer een nieuwe 8-weekse mindfulnesstraining. Misschien voor jou niet het perfecte moment, maar waarschijnlijk wel het juiste moment! Ik kijk er naar uit je te verwelkomen.