‘Bedankt voor je betrokkenheid’, zei de dame terwijl ze voorzichtig met de fiets aan de hand wegliep. Het raakte me…
Terwijl ik met met mijn hond een weg door de sneeuw baande, hoorde ik een kreet en een klap. Ik keek achterom en zag een dame languit op de weg liggen met de fiets bovenop haar. Zo snel als ik kon liep ik naar haar toe en zette de fiets rechtop. Het bleek vooral schrik te zijn en frustratie ‘omdat het de hele weg goed was gegaan en ze bijna thuis was’.
En toen, bij het weglopen, die zin die me raakte: bedankt voor je betrokkenheid. Of eigenlijk raakte me vooral dat ene woord: betrokkenheid.
Want ja, is dat niet de essentie van samen leven? Betrokken zijn met elkaar? Het heeft voor mij in ieder een geval een hele grote waarde en ik verwar het nog wel eens met ‘zorgen voor elkaar’.
Zo aan het einde van ieder jaar vraag ik tijdens een meditatie welk woord het volgende jaar voor mij leidend zal zijn. Soms komt er niet gelijk iets op, maar dan laat zich dat wel in de week erna zien. Het woord voor dit jaar wat opkwam was: zelfzorg. Hmm, ik werd er niet gelijk enthousiast van en kon er ook geen directe invulling voor bedenken, maar wel interessant.
En toen, die ochtend, bij het horen van het woord betrokkenheid, voelde ik ineens: ik ben de enige die voor mijzelf kan zorgen, wel hecht ik heel veel waarde aan betrokkenheid bij andere mensen. Het kunnen delen van ervaringen en gedachten, het samen *zijn*. En zorg mag ik aan mezelf geven en niet zozeer verwachten dat een ander dat voor mij doet. Het is misschien een taal-dingetjes, zoals dat aanvaarden voor mij anders voelt dan accepteren, maar ineens werd mijn woord van 2026 veel helderder.
zelf-zorg
medemenselijke-betrokkenheid