Filmdronken fietste ik naar huis, de koude wind op mijn gezicht en het geklets van mijn vriendin zorgde ervoor dat ik weer een beetje bij zinnen kwam.
Ik noem het filmdronken, omdat ik bijna niet recht kon fietsen. Mijn aandacht was nog helemaal bij wat ik net had gezien en mijn volle hoofd. Want jeetje, wat een fantastische film: Silent Friend. Silent Friend is een Duits-Frans-Hongaarse dramafilm uit 2025, geschreven en geregisseerd door Ildikó Enyedi. De film gaat over drie levensverhalen in verschillende tijden, waarin de natuur een bijzonder rol speelt en dan vooral een oude ginkgoboom. Zonder veel woorden laat de film zien hoe mensen komen en gaan, terwijl de boom alles in zich opneemt: herinneringen, verdriet, liefde en verandering.
De prachtige beelden, de intense muziek (soms bijna té aanwezig) en de bijzondere overgangen tussen de drie verhaallijnen maakten diepe indruk. Alles draaide om die ene oude ginkgoboom uit 1832, als een soort ankerpunt. Terwijl de mensen in het verhaal worstelden met hun levens, bleef de boom in stilte aanwezig: observerend, zonder oordeel.
Een scène in het begin raakte me meteen: bij een baby werden hersensignalen gemeten terwijl het naar allerlei objecten keek. In vergelijking met een volwassene lichtten er veel meer gebieden in de hersenen op. Het deed me denken aan wat in mindfulness de beginner’s mind wordt genoemd: kijken alsof je iets nog nooit eerder hebt gezien. Hoe vaak gebeurt het niet dat we denken dat we iets al kennen? Dat we stoppen met écht kijken? Onze geest vult automatisch in wat we verwachten te zien. Maar juist daardoor missen we zoveel van wat er werkelijk is.
In mindfulness noemen ze dat ook wel de raisin mind, naar die bekende eerste oefening uit de training: de rozijn. Je krijgt een simpele rozijn in je hand en wordt uitgenodigd om die te bekijken alsof je nog nooit eerder een rozijn hebt gezien. De structuur, de geur, het gewicht, de vorm, het moment waarop je hem proeft. Alles vertraagd en uitvergroot, waardoor iets alledaags ineens bijzonder wordt.
Toen ik daar fietste, met de kou op mijn wangen en mijn hoofd nog vol indrukken, besefte ik dat die ginkgoboom helemaal niet zo stil was. Waarschijnlijk ‘sprak’ hij de hele tijd. Niet in woorden, maar eenvoudigweg met zijn aanwezigheid.
En misschien is dát ook wat we zelf vaker mogen doen: minder invullen en iets meer simpelweg ervaren met een open nieuwsgierige blik.