Na de zomervakantie krijgen we vaak de neiging om weer vol aan de slag te gaan. En hoewel daar op zich niets mis mee is, zou het ook mooi zijn als we iets van de rust van de vakantie mee terug naar huis nemen.
Als je naar de natuur kijkt, zie je dat namelijk ook gebeuren. Na de volle aanwezigheid van de zomer, de uitbundigheid van kleuren, bloemen en bladeren is het nu tijd om te oogsten. Om te laten zien wat er is ontstaan en langzaam weer wat meer terug te keren naar de kern.
Misschien herken je het wel. Op vakantie hoeft er minder. Er is meer ruimte om te genieten van een wandeling, een goed boek, een kop koffie in de zon of simpelweg niks doen. Je voelt meer rust en neemt je misschien voor om dat gevoel vast te houden als je weer thuis bent.
Maar net als met goede voornemens op 1 januari blijkt dat vaak lastiger dan gedacht. De agenda loopt alweer vol met afspraken, zowel op het werk als privé. En met (kleine) kinderen erbij gaat dat vaak nog net wat sneller.
Hoe kun je dan tóch iets van die rust behouden?
Vertraag. Pauzeer. Sta wat vaker stil.
Bijna iedere dag leert mijn hond mij hoe dat kan. Tijdens ons eerste rondje gaat ze steevast even in het gras zitten en kijkt rustig om zich heen. En ik doe met haar mee. De eerste keren voelde dat wat onwennig, met gedachten als: Wat zullen de mensen wel niet denken die langsrijden? Maar iedere keer merk ik opnieuw hoe fijn het is om even niets te hoeven.
Even pauzeren. Voelen hoe mijn lichaam op dat moment aanvoelt. Observeren welke gedachten en emoties er zijn. Luisteren naar de geluiden om me heen. De zon op mijn gezicht voelen en de wind door mijn haren. En vooral ook zien wat er te zien is. Niet alleen in mijn binnenwereld, maar ook om me heen. Echt zien hoe de natuur langzaam weer verandert, hoe het licht anders wordt, de bomen vruchten krijgen en de bladeren anders worden van kleur.
Zo werkt het ook met vertragen. Er worden dingen zichtbaar die in de drukte van alledag gemakkelijk aan je voorbijgaan. En dat moment van stilstaan hoeft helemaal niet lang te duren. Want na misschien drie minuten hield mijn hond het alweer voor gezien. Ze sprong op en we vervolgden onze weg naar huis. Tijd voor brokjes en koffie.
Misschien is dat wel de grootste les: rust zit niet alleen in een vakantie van een aantal weken. Ze zit juist in die kleine momenten waarop je jezelf toestemming geeft om even stil te staan.
Dat is ook waar mindfulness over gaat. Niet wachten tot de omstandigheden rustiger worden, maar leren hoe je, juist midden in de drukte van alledag, steeds weer kunt terugkeren naar jezelf. In oktober start er weer een mindfulnesstraining. Misschien is dat een mooie manier om het vakantiegevoel niet alleen te herinneren, maar het ook een plek te geven in je dagelijkse leven.