Halverwege het jaar blik ik altijd even terug op ‘mijn’ woord. Met mijn woord bedoel ik het woord dat tijdens een meditatie aan het eind van een kalenderjaar bij me opkomt en waar ik het jaar erop aandacht aan ga besteden. Eind december 2025 kwam het woord ZORG in me op.
Het klinkt misschien gek, maar ik was niet zo blij met dat woord 😉 Het voelde zo breed, zo algemeen. Ik kwam bovendien niet veel verder dan invullingen als: mezelf serieuzer nemen, ruimte innemen, gezonder eten, meer sporten en meer tijd maken voor meditatie en yoga.
Begin juni had ik me ingeschreven voor een retraite, in het kader van goed voor mezelf zorgen. Maar naarmate de datum dichterbij kwam, merkte ik dat ik er helemaal geen zin in had. Het voelde bijna kinderachtig, ik zag op tegen de reis ernaartoe, zag op tegen de verplichtingen van het programma en vond mezelf bijna zielig dat ik dit van mezelf moest gaan doen. Oké, laat ik daar eens op mediteren… Is dit weerstand of is er iets anders aan de hand?
Ik ontdekte dat ik op dat moment écht behoefte had aan stilte en alleen zijn. De retraite heb ik geannuleerd en in plaats daarvan heb ik een huisje voor mezelf geboekt, midden in de stilte van het bos. Eten mee voor een week, zodat ik nergens naartoe hoefde.
Een week lang stilte, mediteren, wandelen, yoga, schrijven en slapen. Het bracht me de rust die ik zocht én een heel mooi nieuw inzicht. Ik kwam tot het inzicht dat als zich iets moeilijks voordoet, of dat nu op werkgebied is of privé, ik automatisch in een van deze reacties schiet: oplossen, redden, goedmaken. En het liefst zo snel en zo goed mogelijk, ook als er helemaal geen haast bij is.
Sindsdien zie ik het mezelf doen. En er zijn ook momenten waarop ik die sterke neiging voel, maar waarin ik kan pauzeren, wat afstand kan nemen en daarna kan beslissen wat op dat moment het meest helpend is. Niet alleen voor de ander, maar vooral ook voor mezelf.
Oplossen, Redden, Goedmaken. ORG.
En dat doe ik zelf.
Zelf Oplossen Redden Goedmaken.
ZORG.
Toen ik aan het begin van het jaar aan dit woord dacht, verwachtte ik dat het zou gaan over beter voor mezelf zorgen. Maar inmiddels zie ik dat het me iets veel waardevollers heeft laten zien. Niet wat ik méér zou moeten doen, maar wat ik soms juist mag laten. En misschien is dát wel de zorg waar dit woord al die tijd naar verwees.